Εκτύπωση PDF

Παθητικοί καπνιστές, παθητικοί νόμοι

 

Της Άννας Δαμιανίδη

 

Ωραία περνούσαμε στην αρχή του χειμώνα και δεν ξέραμε πως θα κρατούσε τόσο λίγο, να το ευχαριστηθούμε σε βάθος. Πηγαίναμε σε ένα εστιατόριο, κάθε Παρασκευή βράδυ όπως κάνουμε χρόνια τώρα, μια παρέα δέκαδώδεκα άτομα, εκ των οποίων καπνίζουν τέσσερα ή πέντε. Και χρόνια τώρα επιστρέφαμε στο σπίτι και κρεμούσαμε τα ρούχα στο παράθυρο να ξεμυρίσουν από την τσιγαρίλα. Δυστυχώς δεν μπορούσαμε να κρεμάσουμε και τα πνευμόνια μας με μανταλάκια να αεριστούν.

Φέτος στην αρχή του φθινοπώρου τα πράγματα άλλαξαν. Οι καπνιστές έβγαιναν έξω να καπνίσουν, ακόμα και βραδιές με τσουχτερό κρύο. Κι όσο ήταν μέσα δεν άναβαν τσιγάρο, άρα κάπνιζαν λιγότερο, κι όλοι ελπίζαμε ότι θα έπαιρναν απόφαση να το κόψουν. Επιστρέφοντας σπίτι δεν χρειαζόταν να βγάλουμε τα ρούχα στο παράθυρο. Τόσο απλό ήταν τελικά, έτσι πιστεύαμε, μια απόφαση, ένας νόμος, κι αμέσως ανέβηκε το επίπεδο ζωής μας, ανέξοδα, ωραία και φαντασμαγορικά (για εκείνους που έβγαιναν έξω κι όλο και κάτι πρωτότυπο έβρισκαν να χαζέψουν).

Τα μεγάλα κρύα υποχώρησαν, αλλά οι φίλοι καπνιστές δεν βγαίνουν πια έξω. Τόσους μήνες δεν πέρασε κανένας να δει αν εφαρμόζεται ο νόμος για το κάπνισμα σε ταβέρνες και εστιατόρια. Κάποια βραδιά κάποιος άναψε πρώτος τσιγάρο κι έμεινε εντός, ύστερα βρεθήκαμε επί τα αυτά. Κυκλοφόρησε φαίνεται μεταξύ ιδιοκτητών ότι έλεγχος δεν γίνεται, πρόστιμα δεν πέφτουν, κανείς δεν ενοχλείται, οπότε γιατί να βασανίζουν τους πελάτες τους; Οι καπνιστές σταμάτησαν τις εξόδους επί του πεζοδρομίου- είχα ελπίσει μέχρι ότι θα φτιάχνανε και τα πεζοδρόμια- χάσαμε και τις ελπίδες ότι θα κόψουν το κάπνισμα, δεν κρατιούνται για λιγότερα τσιγάρα, κι οι υπόλοιποι δεν αντιδρούμε. Δεν μας λένε τυχαία παθητικούς καπνιστές. Εδώ είναι οι νόμοι παθητικοί, εμείς που έχουμε και το όνομα;

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ / 11-2-10