Εκτύπωση PDF
  • Αντζελα Νατσούλη - 50 ετών (δημοσιεύθηκε 3/6/2006)

    Όταν ήμουν φοιτήτρια, για τους ίδιους λόγους που αρχίζουν να καπνίζουν και σήμερα τα παιδιά, δηλαδή για μούρη και επίδειξη, άρχισα ν' αγοράζω τσιγάρα. Τότε ήταν της μόδας να καπνίζουν Dunhill στο μπορντώ πλακέ πακέτο. Έτσι κυκλοφορούσα μ' ένα πακέτο στο ταγάρι και ήμουνα ΙΝ. Σε πάρτυ, καφετέριες κλπ. άναβα και «κάπνιζα». Αλλά δεν μπορούσα να κατεβάσω τον καπνό. Με ενοχλούσε, με πίκριζε, μου έκαιγε το λαρύγγι. Αυτό συνεχίστηκε για μερικά χρόνια, μέχρι που έβγαλα έναν πολύποδα στο βάθος του λαιμού. Αυτός ο πολύποδας δεν με εμπόδιζε παρά μόνον όταν κάπνιζα και ο λίγος καπνός που ρουφούσα τον διόγκωνε. Τότε αισθανόμουν ένα ξένο σώμα να μ' ενοχλεί. Στην αρχή δεν ήξερα τι ήταν αυτό που μ' ενοχλούσε κάθε φορά που κάπνιζα. Μια μέρα όμως πήρα ένα καθρέφτη κι ανοίγοντας το στόμα μου τον είδα στο βάθος, να βρίσκεται πίσω από τη σταφυλή. Από τότε σταμάτησα τελείως να καπνίζω. Και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα εγχείρησα και τον πολύποδα.

  • Χρήστος Πιερρουτσάκος - 52 ετών (δημοσιεύθηκε 21/2/2006)

    Ο πατέρας μου ήταν βαρύς καπνιστής με στριφτά, τσιμπούκια κλπ. Το είχε κόψει στα 50 του και τελικά μας άφησε στα 80 του από καρδιά. Την ημέρα της κηδείας του πατέρα μου, μέσα στη συναισθηματική φόρτιση που είχα του είπα: «Πατέρα, εδώ και χρόνια ήταν επιθυμία σου να κόψω το τσιγάρο. Ε, λοιπόν θα το κάνω!» Έτσι το 'κοψα κι άρχισα γυμναστική: Περπάτημα, μπάσκετ και γυμναστήριο. Και κάθε μέρα καθώς επισκεπτόμουν τον τάφο του πατέρα μου, ο οποίος ήταν στο τέρμα μιας ανηφόρας στην άκρη του νεκροταφείου, ένιωθα να πηγαίνω όλο και πιό γρήγορα, όλο και πιό καλά. Και μέσα στη ψυχική μου φόρτιση μιλούσα στον πατέρα μου και του έλεγα: «Πατέρα, τα καταφέραμε. Είμαι υγιής». Έτσι τελικά κατάφερα να μεταστρέψω τον πόνο του θανάτου σε κάτι θετικό. Δέκα χρόνια αργότερα σε μια παρέα κάπνιζαν όλοι και πήρα κι εγώ ένα για πλάκα. Και τότε έγινε κάτι απίστευτο. Όπως ρούφηξα τον καπνό, ζαλίστηκα σαν πρωτάρης και σωριάστηκα κάτω! Από τότε δε το ξανάβαλα ποτέ στο στόμα μου.

  • Χρήστος - 41 ετών (δημοσιεύθηκε 27/2/2006)

    Πέρσυ έκανε εγχείρηση by-pass ο θείος μου. Στο διπλανό κρεβάτι στο νοσοκομείο ήταν ένας κύριος 70 ετών, άνθρωπος επιπέδου, που θα έκανε κι αυτός εγχείρηση για βλάβες απ' το κάπνισμα. Το είχε κόψει πριν 30 χρόνια! Μας είπε με παράπονο: «Παιδιά εγώ στα 40 μου ήθελα να ζήσω κι αυτό ακόμα με κυνηγάει...» Εκείνο το βράδυ είδα ένα όνειρο: Μόλις ξύπνησα το πρωί ήρθε η κόρη μου κι άρχισε να με φιλάει, όπως έκανε κάθε πρωί, όμως δε με βρήκε ζωντανό! Και φώναζε: «μπαμπά, μπαμπά...» Συνειδητοποίησα πως έχω κάνει μια επένδυση στην οικογένειά μου κι έχω κάποιες υποχρεώσεις απέναντί τους. Σκέφτηκα πως δε γεννήθηκα μ' ένα τσιγάρο στο χέρι και πως το τσιγάρο είναι ένα ψέμα. Και το 'κοψα μια για πάντα.

  • Γιάννης Μαρκόπουλος - 65 ετών (δημοσιεύθηκε 9/5/2006)

    Είχα φτάσει να καπνίζω 4 πακέτα την ημέρα. Ένα μεσημέρι ήμουνα με φίλους σε παραλιακή ταβέρνα κι όπως το 'φερε η κουβέντα με προκάλεσαν ότι εγώ αποκλείεται να κόψω ποτέ το τσιγάρο. Η πρόκληση καρφώθηκε μες στο μυαλό μου. Μετά από λίγη ώρα πέταξα το πακέτο και το χρυσό μου αναπτήρα στη θάλασσα και δήλωσα ότι το κόβω εδώ και τώρα! Και να σας επισημάνω ότι ο χρυσός αυτός αναπτήρας είχε πολυ μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα, αφού τον είχα κάνει δώρο στον εαυτό μου την ημέρα που πέρασα στο Πολυτεχνείο. Από τότε δε το ξανάβαλα ποτέ στο στόμα μου.

  • Κων/νος Καλογιαννίδης (δημοσιεύθηκε 5/6/2006)

    Έκοψα το κάπνισμα εδώ και 20 χρόνια και ανήκω στην κατηγορία αυτών που το κόβουν, αφού βρεθούν προ των πυλών κινδύνου υγείας. Τέλος καλό όλα καλά. Από τότε μίσησα τόσο πολύ το κάπνισμα, όσο δεν μπορείτε να φαντασθείτε, και στη συνέχεια έγινα ο μεγαλύτερος αντικαπνιστής. Συλλογίζομαι δε πολλές φορές το μέγεθος της εξάρτησής μου για κείνο τον καιρό και απορώ με τον εαυτό μου... Έτσι αποφάσισα με την βοήθεια μερικών συναδέλφων μου και φίλων, να ιδρύσουμε τον «Αντικαπνιστικό σύλλογο Νομού Σερρών». Τώρα αθλούμαι με άνεση, δε κουράζομαι εύκολα, αναπνέω βαθιά, δεν λαχανιάζω, νοιώθω αλλιώς... Έκοψα το κάπνισμα και χαίρομαι γι' αυτό! Αγαπητοί μου φίλοι πείτε «θάνατος» σ' αυτό που προκαλεί το θάνατο, δηλαδή στο τσιγάρο. Κι ας συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που κάνει ο καπνιστής στον εαυτό του αφορά μεν τον ίδιο, αυτό που προκαλεί όμως στους άλλους αφορά όλους μας.