Εκτύπωση PDF
  • Ανώνυμος - 52 ετών (δημοσιεύθηκε 12/1/2008)

    Κάπνιζα 28 χρόνια, από 22 έως 50 ετών. Και ήμουν φανατικός καπνιστής: 5 πακέτα την ημέρα. Κάποια στιγμή το αποφάσισα και πήγα στο νοσοκομείο της περιοχής μου μ' αυτά τα τσιρότα που βάζουν και δίνουν νικοτίνη, έκανα και το τεστ ύπνου και κατάφερα εδώ και 2 χρόνια επιτέλους να το κόψω. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η ισχυρή γροθιά να το πω έτσι που μου έδωσε η γιατρός του νοσοκομείου όταν μου είπε: «Ξέρεις τι κάνεις; Βάζεις το στόμα σου στην εξάτμιση του αυτοκινήτου και ρουφάς». Αυτά τα λόγια με συγκλόνισαν μέσα μου, με τάραξαν πάρα πολύ και μ' έκαναν να σιχαθώ το τσιγάρο από τότε. Μπορώ να πω μάλιστα πως τώρα πια όταν μπαίνω μέσα σε χώρο που καπνίζουν μου έρχεται εμετός, δε μπορώ να καθίσω. Τώρα νιώθω ότι πραγματικά έγινα ένας άλλος άνθρωπος. Γιατί κακά τα ψέματα, ο καπνιστής του τσιγάρου δε διαφέρει και πολύ από έναν τοξικομανή! Σχετικά τώρα με όσους θέλουν να το κόψουν και είναι πολλοί αυτοί, απ' την εμπειρία μου ο μόνος τρόπος είναι να το κάνει κανείς εγκεφαλικά, δηλαδή να περάσει στο μυαλό του ότι αυτό το πράγμα είναι ένα πιστόλι που στρέφεται στον κρόταφο. Όπως μάλιστα μου είχε πει χαρακτηριστικά η γιατρός στο νοσοκομείο: «Ούτε και άδειο πακέτο να μη πιάσεις στα χέρια σου. Τόσο εχθρό σου να το κάνεις το τσιγάρο». Τις τελευταίες μέρες είχα την ατυχία να επιβλέπω τον πατέρα μου σε κάποιο αντικαρκινικό νοσοκομείο κι εκεί είδα ανθρώπους 30 ετών να υποφέρουν από καρκίνο του πνεύμονα κλπ. Θλιβερό το θέαμα και θλιβερή η αιτία! Προσωπικά σας λέω ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να προσεγγίσω ξανά το τσιγάρο και αυτό που προσπαθώ τώρα είναι να καταφέρω και τη γυναίκα μου να το κόψει.

  • Τασία - 22 ετών (δημοσιεύθηκε 26/11/2007)

    Θέλω κι εγώ να σας πω πως το έκοψα το ρημάδι. Aρχισα το τσιγάρο όταν πέρασα νοσηλεύτρια στην Πάτρα. Στην Κοζάνη απ' όπου κατάγομαι ποτέ δεν είχα παρέες και όταν πέρασα νοσηλεύτρια στην Πάτρα ήθελα να κάνω παρέες και να με συμπαθούνε (έχω πρόβλημα βάρους...) Στα ρεμπετάδικα, στα clubs, στις καφετέριες και στο κυλικείο στης σχολής μου όλοι (μα ΟΛΟΙ λέμε) κάπνιζαν!!! Ε, δεν γινόταν να ξαναμείνω στην απ' έξω και είπα να το δοκιμάσω. Στην αρχή μου άρεσε πολύ το τσιγάρο. Έκανα το «κομμάτι» μου και πούλαγα τη «μούρη» μου κι εγώ η Χριστιανή! Ένα πρωί όμως που καθόμαστε στο κυλικείο, άναψα ένα τσιγάρο και ζαλίστηκα. Λιποθύμησα και με πήγαν στο Ρίο. Με εξέτασαν και τελικά δεν είχα τίποτα, απλά στηθάγχη. Είχαμε και εξεταστική και μάλλον έπαιξε κι αυτό ρόλο. Εγώ όμως φοβήθηκα τόσο πολύ που το πέταξα για πάντα το τσιγάρο! Και είμαι καλά, πολύ καλά! Και να σας πω και κάτι άλλο; Οι φίλοι μου με συμπαθούνε το ίδιο με πριν που κάπνιζα!

  • Ανώνυμος - 20 ετών (δημοσιεύθηκε 23/6/2006)

    Όταν ήμουνα μικρός, εκνευριζόμουνα πάρα πολύ που κάπνιζε η μάνα μου μες στο σπίτι. Ο πατέρας μου ευτυχώς δεν κάπνιζε. Πρόπερσυ που ήμουν πρωτοετής στο Πολυτεχνείο, κάποιο βράδυ σ' ένα ρεμπετάδικο κάπνιζε ένας γνωστός μου και δοκίμασα κι εγώ, αλλά δε μου άρεσε... Στην παρέα μου σήμερα, αν και είμαστε γύρω στα 30 άτομα, κανένας δε καπνίζει... Καλά είμαστε απίστευτη παρέα, έ; Δεν καπνίζω όχι από ιδεολογία, απλά δε μου αρέσει. Ε, πολύ σπάνια μπορεί να καπνίσω κανένα πούρο έτσι για φιγούρα. Ξέρω πως η ιστορία μου δεν είναι και τόσο συγκλονιστική. Όμως αν θέλετε τη συμβουλή μου: Κάντε έρωτα αντί να καπνίζετε!

  • Γιάννης Παπαδάκης - 48 ετών (δημοσιεύθηκε 20/1/2007)

    Ήμουν καπνιστής από μικρό παιδάκι, τότε καπνίζαμε κρυφά και παίζαμε τους μεγάλους. Δε θυμάμαι τον εαυτό μου να ζει κάποια έντονη στιγμή χωρίς την παρέα του τσιγάρου. Στα 35 μου πέθανε ένας φίλος μου από καρκίνο κι εγώ άλλαξα μάρκα για να τον θυμάμαι και κάπνιζα τη μάρκα του. Στα 45 μου σ' ένα μήνα πέθαναν δυο φίλοι μου ο ένας 60 χρονών κι ο άλλος 48. Και οι δυο κάπνιζαν υπερβολικά. Και οι δυο είχαν καρκίνο. Ακουσα ότι στη νεκροψία έξυσαν με το μαχαίρι την πίσσα για να δούνε το χρώμα των πνευμόνων. Την ίδια στιγμή υποσχέθηκα να μην ξανακαπνίσω. Πέρασαν 3 χρόνια, τρέχω με ευκολία, δε λαχανιάζω, δε βήχω, δε μυρίζω σαν τασάκι, δε χρειάζομαι το ασανσέρ, νιώθω καλά στην υγεία μου, αλλά το κυριότερο νιώθω νικητής!