Εκτύπωση PDF
  • Αλκιβιάδης - 18 ετών (δημοσιεύθηκε 15/9/2007)

    Πέρσυ έχασα τον πατέρα μου εξαιτίας του τσιγάρου. Κάπνιζε πολύ. Κάθε πρωί ξύπναγα στις 6 η ώρα από το βήχα του. Ήταν πραγματικά αξιολύπητος. Μια φορά μου έδωσε κι εμένα να δοκιμάσω λέγοντάς μου: «Πάρε για να δεις τι βλακεία είναι». Με το που τράβηξα τη τζούρα πνίγηκα και πετάχτηκα πάνω: «Τι 'ναι αυτό το πράγμα; Μα καλά, πως το βάζεις μέσα σου αυτό το πράγμα;» Δε το ξεκίνησα και δεν πρόκειται να το ξεκινήσω.

  • Ελευθερία - 22 ετών (δημοσιεύθηκε 27/10/2006)

    Δεν έχω καπνίζει ποτέ. Δεν έχω κάνει μια τζούρα όπως λένε και πραγματικά δε θεωρώ ότι μου λείπει κάτι. Έχω πάρα πολλούς γνωστούς που καπνίζουν και δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί τους. Θεωρώ πως είναι θέμα επιλογής. Θα μου πείτε δεν έχεις καπνίσει ποτέ; Ούτε μια τζούρα; Κι όμως. Και οι βασικοί λόγοι είναι δύο: Ο πατέρας μου είναι μ' ένα τσιγάρο στο στόμα από τότε που τον θυμάμαι και πάντα μας συμβούλευε χαρακτηριστικά "να μην το βάλουμε αυτό το ρημάδι στο στόμα μας". Δεν ήταν όμως τόσο οι αφορισμοί του που με απομάκρυναν απ' το τσιγάρο. Ήταν η εικόνα που παρουσίαζε ο πατέρας μου κάθε φορά που προσπαθούσε να το κόψει. Από τη στιγμή και μόνο που θα ξεστόμιζε τη φράση "θα κόψω το κάπνισμα", είμασταν όλοι στο σπίτι "στρατιωτάκια ακούνητα". Προσπαθούσαμε να αποφεύγουμε να κάνουμε πράγματα που θα τον νευρίαζαν, γιατί τα νεύρα του ήταν υπερευαίσθητα. Με το παραμικρό μπορούσε να προκληθεί τσακωμός. Αυτή η εικόνα με απέτρεψε από το ν' αρχίσω κάτι που πιθανόν να οδηγούσε κι εμένα σε μια τέτοια κατάσταση. Πέρα απ' αυτό όμως κατάφερα να συνειδητοποιήσω τι είν' εκείνο που δίνει νόημα στη ζωή κάποιου. Δεν είναι τίποτα άλλο απ' τον ίδιο σου συγκροτημένο εαυτό. Από το να συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς θέλεις και να προσπαθήσεις να το πετύχεις μέσα από εσένα και μόνο. Δεν χρειάζεσαι ένα τσιγάρο για παράδειγμα για να ξεχάσεις μια στεναχώρια. Χρειάζεσαι το μυαλό σου (και ίσως το μυαλό ενός καλού φίλου) για να βάλεις κάτω τα πράγματα και να προχωρήσεις. Δεν χρειάζεσαι το τσιγάρο για να συμπληρώσεις μια ευχάριστη στιγμή. Χρειάζεσαι τις αναμνήσεις σου. Αυτό που χρειαζόμαστε όλοι είναι να αξιολογήσουμε την κάθε στιγμή με τον εαυτό μας και μόνο και όχι σε συνδυασμό με κάποιο αντικείμενο έξω από μάς. Απλά σκεφτείτε είναι θέμα επιλογής!! Και στο κάτω -κάτω κάτι που το κάνουν όλοι, γιατί λοιπόν να το κάνω και εγώ;

  • Ερρίκος - 37 ετών (δημοσιεύθηκε 18/1/2008)

    Δεν καπνίζω. Απλά είχα δοκιμάσει κάποια φορά. Οι γονείς μου κάπνιζαν. Όμως πάντα μου έλεγαν πως το κάπνισμα είναι εξάρτηση και αν θελήσεις να το κόψεις είναι πάρα πολύ δύσκολο. Επίσης ποτέ δε μου το απαγόρευσαν. Αν επέλεγα να καπνίζω θα μου το επέτρεπαν, ακόμα και μες στο σπίτι. Δοκίμασα κάποια φορά στην εφηβεία μου. Αηδίασα. Απόρησα με όλους αυτούς που καπνίζουν! Κατάλαβα πως για να το συνηθίσεις θέλει πολύ προσπάθεια. Είναι τόσο σιχαμερό και αφύσικο! Σπουδαίο ρόλο τα χρόνια της εφηβείας έπαιξαν και οι παρέες μου. Όταν μου πρόσφεραν τσιγάρο κι εγώ αρνιόμουν μου έλεγαν «Καλά κάνεις». Μου έδειχναν δηλαδή με τον τρόπο τους πως καταλάβαιναν ότι κάνουν ζημιά στον εαυτό τους, ότι αυτό που κάνουν δεν είναι «μαγκιά» και πως τελικά εγώ ήμουν ο «μάγκας» που δε κάπνιζα! Έτσι ξεπέρασα τα κρίσιμα χρόνια χωρίς να το ξεκινήσω. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση σήμερα είναι πόσοι άνθρωποι το ξεκινούν σε μεγαλύτερες ηλικίες: 25, 30... Μου φαίνεται αδιανόητο. Αλλά προφανώς η πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε από το κύκλωμα εμπορίας των προϊόντων καπνού είναι τόσο ισχυρή που έχει τη δύναμη να κάνει ακόμα και ανθρώπους 30 ετών με ασθενή χαρακτήρα να ξεκινήσουν να καπνίζουν...

  • Αντώνης - 29 ετών (δημοσιεύθηκε 18/1/2008)

    5 ετών βρήκα στο σπίτι τα τσιγάρα του πατέρα μου και άναψα! Πνίγηκα, αηδίασα, έβηχα, ζαλίστηκα και τρόμαξα πάρα πολύ! Σιχάθηκα τόσο πολύ που από τότε δε διανοήθηκα ποτέ να το ξαναβάλω στο στόμα μου. Και πραγματικά θεωρώ ότι αυτός είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να διδάξουμε και τα παιδιά μας να μη καπνίζουν!